Demonsaurs en struisvogels

Enige tijd geleden werd de mini-serie The Lost World op TV uitgezonden. Het was een recente verfilming van een beroemd boek van de schrijver Sir Arthur Conan Doyle, bekend van de Sherlock Holmes-verhalen. Kort gezegd komt het plot erop neer dat op de ontoegankelijke tafelbergen van Venezuela een verloren gewaande wereld met dinosauriërs en vliegende reptielen wordt ontdekt. De ontdekkers moeten een heroïsche strijd leveren om het vege lijf te redden, want naast allerlei bloeddorstige dino’s krijgen ze ook te maken met een fanatieke zendeling die de expeditie probeert te saboteren. Dat mislukt en de zendeling raakt dodelijk gewond in een desperate poging de expeditieleden tegen te houden. Stervend bekent hij dat hij verscheurd werd door twijfel sinds hij 30 jaar tevoren zelf de ‘verloren wereld’ ontdekte. Hij wilde voorkomen dat iemand anders die wereld ook zou ontdekken en dat wereldkundig zou maken.

Het deed me denken aan een voorval dat ik enkele jaren geleden zelf meemaakte. Nabij een vindplaats van dino-fossielen, ontmoette ik een vrouw, die zich introduceerde als een ‘born again christian’. In het gesprek dat volgde vertelde ze dat ze niets moest hebben van die ‘demonsaurs’, die de mensen alleen maar deden twijfelen aan hun geloof.

Is die angst terecht? Is het feit dat dino’s ooit hebben bestaan een bijl aan de wortel van het geloof van de orthodoxe christen? Is de beste manier om het ‘dino-probleem te tackelen’ de struisvogel-methode (kop in het zand en hopen dat het overwaait)? Ik denk het niet. Er zijn een aantal aspecten van het dino-verhaal die veel beter in een creationistische context zijn te verklaren dan in een evolutionistische context. Deze maand behandelen we één van die aspecten: de systematische indeling van dino’s.